O blog de xandasbolas

Non poido co corpo. Decidín pasar este finde polo Mundo Celta e morrín. Coas coñas debín beberme eu soiño un litro de Beefeater e aguantei en pé; bueno, ata que decidín que era bon saltar e aterrizar cos mocos. Bonita cor ten o meu nariz agora. Break.

Seguinte parada, Baiona, este finde. Fotos, bici, sol, féminas, amigos, perreo…

Son as 2:00 da madrugada, acabo de chegar á casa e doeme o peito. Xa non se parece a cando me sangraba, que era como de agotamento. Agora o que noto é como pinchazos en todo o lado esquerdo e bastante dolorosos por certo.

A xente dime que me cuide, que empece a relaxarme,… e eu de feito, agradezoo moitísimo por vir de quen ven, pero non creo que seña boa solución. Un dos principais motivos polos que me meto estas palizas, é pra poder durmir. Se simplemente vou ó choio e despois para a casa, non son capaz de durmir mais aló de 3 ou como moito 4 horas. Pola contra, se me vou a pintar, a mover muebles, de festa,… son capaz de durmir todo o que preciso.

Estou escribindo e vendo as mans, case non as recoñezo; non son as da miña idade. Acabo de subir no ascensor e ó único que me recordou a miña cara, as miñas cuncas dos ollos todas ennegrecidas, foi á peli “el maquinista”. Sintome cansado todo o dia salvo cando debo sentirme así.

Simplemente me queda decir duas cousas. A primeira é pedir perdón a todas aquelas persoas as que non lles presto toda a atención que debería, xente que coñezo dende fai tempo e non chamo, e xente que non fai nin unha semana que coñezo e non me dignei nin a chamar para quedar; e o mais jodido, xente que deixa caer pequenos oasis de auga salgada no hombro da miña camiseta. Sintoo.

A segunda é que pese a toda esta raiada, non hai mal que poida comigo e non me vai a levar o demo. Os que me coñecedes sabedes que dalgunha maneira ou outra, ou con mais tempo ou menos (e teño moita paciencia), son capaz de conseguir absolutamente todo o que me propoño (non é prepotencia, é motivación). Asi que, polo de agora e dado que teño 3 metas en mente, e unha de elas algo realmente grande,… dama de vestido negro e güadaña, NON PODES COMIGO, volve dentro duns anos que ainda non quero morrer.

Bicos para todos.

P.D.- Moitísimas gracias pola pequena dose de mimos de hoxe.

Estaba eu traballando a iso das 11:00 da mañá aproximadamente cando empecei a notar unha leve sensación de agobio. Pareceme raro dado que levaba unha temporadiña na que estaba bastante feliz e non me daba por estas amarguras.

Fai tempo, uns tres anos aproximadamente, empecei a definir esta sensación como menstruación; dado ó enorme parecido das miñas actitudes coas das mulleres que me rodeaban (Santa nai, irmanciña, ex-moxa,…) coa ventaxa que non me doían os ovarios (creo que non teño) nin causaba marea vermella (sería moi jodido sangrar con tropezós polo pilón).

Solución, pois supoño que a mesmiña que para todas a mulleres, moitos mimos, chocolate e algunha masaxe no vientre. O único factible creo que sería o do chocolate dado que non recibo moitos mimos ultimamente e o das masaxes, pídenmas a min pero de darmas, nanai.

Acepto como mimos algún comentario.

Bicos para tod@s.

Encantame o ritmo alegre desta canción pese ó tono melancólico que ten. Boísimo o son percutivo da voz de Lichis (La Cabra Mecánica)