O blog de xandasbolas

Son as 2:00 da madrugada, acabo de chegar á casa e doeme o peito. Xa non se parece a cando me sangraba, que era como de agotamento. Agora o que noto é como pinchazos en todo o lado esquerdo e bastante dolorosos por certo.

A xente dime que me cuide, que empece a relaxarme,… e eu de feito, agradezoo moitísimo por vir de quen ven, pero non creo que seña boa solución. Un dos principais motivos polos que me meto estas palizas, é pra poder durmir. Se simplemente vou ó choio e despois para a casa, non son capaz de durmir mais aló de 3 ou como moito 4 horas. Pola contra, se me vou a pintar, a mover muebles, de festa,… son capaz de durmir todo o que preciso.

Estou escribindo e vendo as mans, case non as recoñezo; non son as da miña idade. Acabo de subir no ascensor e ó único que me recordou a miña cara, as miñas cuncas dos ollos todas ennegrecidas, foi á peli “el maquinista”. Sintome cansado todo o dia salvo cando debo sentirme así.

Simplemente me queda decir duas cousas. A primeira é pedir perdón a todas aquelas persoas as que non lles presto toda a atención que debería, xente que coñezo dende fai tempo e non chamo, e xente que non fai nin unha semana que coñezo e non me dignei nin a chamar para quedar; e o mais jodido, xente que deixa caer pequenos oasis de auga salgada no hombro da miña camiseta. Sintoo.

A segunda é que pese a toda esta raiada, non hai mal que poida comigo e non me vai a levar o demo. Os que me coñecedes sabedes que dalgunha maneira ou outra, ou con mais tempo ou menos (e teño moita paciencia), son capaz de conseguir absolutamente todo o que me propoño (non é prepotencia, é motivación). Asi que, polo de agora e dado que teño 3 metas en mente, e unha de elas algo realmente grande,… dama de vestido negro e güadaña, NON PODES COMIGO, volve dentro duns anos que ainda non quero morrer.

Bicos para todos.

P.D.- Moitísimas gracias pola pequena dose de mimos de hoxe.