O blog de xandasbolas

A maiores de que é un filme caralludo, pode que seña ó titulo da miña vida a dia de hoxe.

Resulta que onte metín o zoco ata o quinto inferno. No que podería chegar a ser o mellor que fixen en moitísimo tempo e resulta que en 10 segundos mandei ó tacho o “traballo” de 3 meses. Solución; resignarse, foderse e aguantarse.

Sen mais, xentiña, que vos medre.

Apertas

Bos dias, escibo no choio e dende a incertidume que me causa a situación pola que pasa a miña vida nos últimos dias.

Como todos saberedes, estiven polas terras catalanas a principio de ano por un cambio de proxecto no meu curro. Durante esta etapa ocorreron bastantes cousas. A primeira e mais importante e que se acabou a miña relación coa rapaza coa que estaba. A primeiras de cambio resulta unha liberdade un pouco dificil de sopesar pero superouse e só teño que decir que puido ser a mellor decisión que tomamos na relación. Gracias Natalia.

O peor que me pasou nesa época foi que nos entraron no piso e deixáronnolo un pouco desmantelado: portatiles, cámara de fotos,… todo noviño do trinque, pero que se lle vai a facer. Cousas da vida.

Hoxe por hoxe ando coa incertidume de se chegou o momento de volver a partir e cambiar de residencia. No curro case forzan por iso dado que o proxecto finalmente foise ó tacho e pode ser hora de volver a buscarse as castañas noutro sitio.

Ireivos contando as novidades.

Apertas.

Supoño que toda a xente que me lee xa se daría conta das malas novas deste fin de semana.

Resulta que a filla de puta impresentable da conveciña do 4ºC no piso común que temos en Viveiro puxo a toda a comunidade dacordo en mandarnos á merda alegando festas continuas non deixando descansar ós residentes dese edificio. En consecuencia, temos unha preciosa denuncia que nos obriga a deixar o tan querido e socorrido piso; denuncia ante a cal, por outra parte, non pensamos responder dado que no piso estamos sen contrato ningún e polo que terá que responder a filla de puta da vella do piso.

Son malos tempos meus. Un bico

Gustaríame ser capaz de coller un partido de bombardeo de imaxes, xuntalos coa mellor banda sonora e almacenalos nunha bocanada de esperanza para que descubras que Everybody’s Gotta Learn Sometimes.

Bicandote nos peliños do pescozo coa boca entreaberta; respirando na tua orella.